Lekker niksen

Plaats een reactie
Persoonlijk

Tussen alle sollicitatiebrieven en cultureel verantwoorde uitstapjes door, is het soms ook tijd om even helemaal niets te doen. Lekker cakejes bakken, mooie bloemen kopen en chillen op de bank met wat thee en een fleecedekentje. En er natuurlijk een foto van maken.

En heel, heel soms is het heerlijk ontspannend om een weekendje bij mijn ouders langs te gaan en met de poes te knuffelen.

Unseen 2014

Plaats een reactie
Fotografie

Unseen – het geesteskind van FOAM, Platform A en Vandejong – vond vorig weekend voor de derde keer plaats op het terrein van de de Amsterdamse Westergasfabriek. Vorig jaar bezocht ik de beurs voor het eerst en was meteen gecharmeerd door de vormgeving en unieke foto’s.

Dit jaar was het uiterlijk van de beurs onveranderd, maar het getoonde werk minder verrassend. Opvallend was ook het beperkt aantal laagdrempelig geprijsde kunstwerken. Een toegankelijke, nieuwe beurs als Unseen zou best wat meer in mogen spelen op het budget van de jonge collectioneur. Vorig jaar kocht ik nog een prachtige foto voor een zeer redelijke prijs. Zo trots als ik was en hongerig naar meer! Jammer genoeg bleek diezelfde foto ook dit jaar weer aangeboden te worden op Unseen.

Gelukkig is de look and feel van het evenement van een zodanige kwaliteit, dat rondlopen al een plezier is. Ik ben vooral groot fan van het festival-gevoel dat Unseen nastreeft. Foodie kraampjes, entertainment en hip vormgeven polsbandjes. Die van mij was prachtig glitterend zilver, dankzij twee gratis passe-partouts toegestoken door een gulle vreemdeling. Dat maakte een boel goed!

Al met al zeg ik: snel door naar de volgende editie. Laten we hopen dat de selectiecommissie in 2015 strenger op zal treden, en er meer aandacht wordt besteed aan de jonge enthousiast met een beperkt budget.

Little people

Plaats een reactie
Beeldende Kunst

In 2006 begon fotograaf/straatkunstenaar Slinkachu zijn ‘Little people project’, waarbij hij modelpoppetjes op straat plaatste, fotografeerde en vervolgens achterliet. Aan de echte liefhebber de onbegonnen taak om de kunstwerkjes op te sporen en een nieuw thuis te geven.

Aan iedereen die heeft gefaald, of te weinig kapitaalkrachtig is om een originele print van Slinkachu te kopen, geef ik de volgende tip: een bezoekje aan het Haagse Wauw. In dit wonderlijke warenhuis aan de Piet Heinstraat vind je de mooiste spulletjes en opvallendste cadeaus. Waaronder het werk van beeldend kunstenaar Malou Cohen.

Cohen studeerde in 2010 af aan de HKU en heeft zich sindsdien gewijd aan het verbeelden van mini-werelden. Een daarvan is de serie ‘een goed uitzicht’ die, op zijn zachtst gezegd, een Slinkachu-esque uitstraling heeft. In deze serie plaatst Cohen miniatuurgezinnen op grootse rotspartijen vanwaar zij – u raadt het al – van een goed uitzicht kunnen genieten. Prachtige werkjes met een dikke knipoog naar Slinkachu, en dat voor slechts €14.50.

 

Meisje met de parel

Plaats een reactie
Beeldende Kunst

Deze zomer vond de feestelijke heropening van het Mauritshuis plaats. Een goede reden om het museum minstens enkele maanden te mijden. Er werden enorme rijen voorspeld, vermoedelijk dankzij publiekstrekkers als Vermeers ‘Meisje met de parel’ en ‘Het puttertje’ van Carel Fabritius. Tijdens de sluiting reisden deze schilderijen de halve wereld om en wachtten bezoekers urenlang om hen te bewonderen.

En met recht. Althans, in het geval van ‘Het meisje met de parel’. Sinds de publicatie van het gelijknamige boek van Tracy Chevalier en daaropvolgende film, had ik toch zo mijn vraagtekens gezet bij het schilderij. Hoe bijzonder kon zo’n gehypet werk nog zijn? Antwoord: buitengewoon. Het meisje mooi, naïef maar toch ook krachtig. Het schilderij zacht van kleur en tegelijkertijd zo helder. Alsof Vermeer net de laatste hand aan het werk had gelegd en een kopje koffie was gaan drinken zodat de verf kon drogen.

‘Het puttertje’ dat afgelopen jaar tot literaire held werd gebombardeerd stak er maar schril bij af. Het plastic kopie dat de liefhebber in de museumwinkel kon aanschaffen (voor een luttele €49.95 bij jou thuis op de muur!) wekte een levendiger indruk. Desalniettemin was het schilderij opgenomen in de eregalerij – oftewel bevestigd op een groenfluwelen plaat. Een eer die alleen de schrijversmuzen ten deel viel. Lekker overzichtelijk, dat wel.

Misschien moet ik ook eens een boek schrijven over een schilderij in het Mauritshuis. Een paar van de kleinere werkjes zagen er wat verloren uit, zo los op de muur geplaatst…

O ja, en het museum was prachtig gerenoveerd. Ik houd wel van een klassiek behangetje dat wat kleur in het museum brengt.

Het Zwanenmeer

Plaats een reactie
Beeldende Kunst / Podiumkunsten

Gisteravond hees ik mezelf in mijn mooiste glitterjurk en stapte op de trein naar Amsterdam. Als afstudeercadeau had ik van mijn vriend kaartjes voor het Nationaal Ballet gekregen. Geen gewone kaartjes, maar kaartjes voor de eerste rang. Weer eens wat anders dan bovenin de nok gepropt zitten met hoogstwaarschijnlijk een pilaar voor je. Zo ging dat tenminste in mijn studentendagen…

De voorstelling in kwestie was het Zwanenmeer. Zo’n ballet waarvan je van kleins af aan weet dat het een tijdloze klassieker is, maar in feite nog nooit gezien hebt. Tot nu.

Maar laten we eerst even de geschiedenisboeken in duiken. Het Zwanenmeer werd voor de eerste maal opgevoerd in Moskou in 1877, weliswaar in verkorte versie. Gek genoeg boekte het ballet weinig succes. De muziek van Tsjaikovsky was het publiek ietwat te heftig. Gelukkig veranderde de smaak van het publiek door de jaren heen, en bij de hernieuwde premiere van de volledige voorstelling – bijna twee decennia later – was een fenomeen geboren. Tegenwoordig is het Zwanenmeer waarschijnlijk het bekendste ballet ter wereld.

Met goede reden. De uitvoering van het Nationaal Ballet was een spektakel voor de zintuigen; in de zaal klonk wonderschone muziek en het podium werd gevuld met de prachtigste dans, kostuums en decors. Bovendien was het ballet bijzonder toegankelijk door de minutieuze uitbeelding van alle gebeurtenissen en de alom bekende muziek van Tsjaikovsky. Als toeschouwer werd je echt door het verhaal heen geleid en viel je bovendien van de ene in de andere verbazing. De dansers voerden de meeste gecompliceerde bewegingen uit met een ongelooflijke souplesse en volledige beheersing. Met name de soliste die de hoofdrol van de zwanenkoningin Odette vertolkte – alsook die van haar duistere evenknie Odile – wist het publiek te betoveren met haar kunsten. Zo ook haar dienaressen, die de ingewikkeldste figuren dansten.

Ook de tijdsgeest waarin het Zwanenmeer ooit ontstond werd prachtig gevangen in de vertolking. Ik waande mezelf praktisch in een Russisch theater anno 1895. Met een verschil. In de negentiende eeuw was het hoogstwaarschijnlijk onkies om een uitvoering te verstoren middels geklap, terwijl het publiek nu elke tien minuten los barste.

Jezelf verkopen

Plaats een reactie
Persoonlijk

Sinds mijn afstuderen ben ik druk aan het solliciteren. Het internet afspeuren naar vacatures, brieven schrijven, cv’s verfraaien met Photoshop, mezelf heruitvinden – noem het maar op, ik doe het bijna op dagelijkse basis. Maar tot dusver met weinig succes. Na anderhalve maand heb ik tientallen brieven verstuurd en bijna evenveel afwijzingen ontvangen. Op een na. Althans, die ontving ik pas nadat ik op gesprek was geweest. Dus dat is een goede ontwikkeling! Soort van.

Afgelopen week moest ik er dan ook aan geloven: de walk of shame langs de Utrechtse uitzendbureaus. In al mijn naïviteit dacht ik ter plekke met een intercedent te kunnen praten en enige persoonlijke begeleiding, of minstens goede tips, te ontvangen. Nee dus. Gedesillusioneerd vertrok ik weer richting huis. Terug thuis typte ik braaf een saaie cv in Word, uploade het onding op de desbetreffende website en bad dat ik niet bij een callcenter geplaatst zou worden. Met succes. Ik werd namelijk nergens geplaatst.

Zelfs het uitzendbureau wilde me niet. Pijnlijk.

Dit was de druppel. Binnenin mij ontstak zich een vuur (het klinkt afgezaagd, maar zo ging het nou eenmaal) en ik nam me plechtig voor alles op alles te zetten om zo snel mogelijk mijn droombaan te vinden. Of in ieder geval een baan die een stap in de juiste richting was. Ik pakte mijn laptop en begon te typen: wat had ik nodig om mijzelf tot een interessante kandidaat te maken voor de gemiddelde baan in de cultuursector? Oftewel, hoe moest ik mijzelf verkopen.

Personal branding natuurlijk. Maar dan wel op mijn manier. Ik maakte een blog aan en begon te typen. Ik opende Photoshop en begon te ontwerpen. Met als resultaat een nieuwe strategie waar ik trots op ben en tegelijkertijd een hobby is waar ik me helemaal in kan verliezen. Beter wordt het niet.

Richard Mosse

Plaats een reactie
Fotografie

Een paar weken terug bezocht ik het FoMu in Antwerpen. De reden: fotograaf Richard Mosse. Zijn foto’s hadden mijn aandacht al getrokken op de site van het museum, maar in het echt was zijn werk nog imposanter.

In het FoMu waren twee ruimtes voor Mosse gereserveerd. De eerste toonde foto’s van zijn reizen naar de Democratische Republiek Congo. Mosse had deze foto’s gemaakt met infraroodfilm. Zulk soort film werd vroeger door het leger gebruikt om militaire camouflage op te sporen. Resultaat: foto’s van een normaliter groen, wijds landschap werden nu gekenmerkt door felle roze- en blauwtinten. Hierdoor wist Mosse het Afrikaanse landschap om te toveren in een sprookjeswereld, badend in de meest prachtige kleuren.

Maar tegelijkertijd voltrokken zich in deze wereld ook de gruwelijkste gebeurtenissen, zo bleek in ruimte twee. Mosse had zich niet voor de realiteit geschuwd en ook het dagelijks leven van de Congolese rebellen in beeld gebracht. Hij vergezelde de rebellen op patrouille, bezocht vluchtelingenkampen en woonde verschrikkelijke taferelen bij. Mosse vertaalde deze ervaringen niet in stilstaand, maar bewegend beeld. Deze filmfragmenten werden op zes grote projectieschermen getoond in een geheel verduisterde zaal, vergezeld van een soms angstaanjagend geluidsspoor. Hier werd je gedwongen in het universum van Mosse meegesleept en deelgenoot gemaakt van een gruwelijk conflict waar men in het Westen veelal niet bij stil staat. Pijnlijk, poëtisch en bovenal vervreemdend.

Richard Mosse – The Enclave, tot 11 november 2014 te bezoeken in FoMu Antwerpen

Aan de slag

comment 1
Persoonlijk

Tegen alle verwachtingen in, schrijf ik deze woorden: welkom op mijn blog. Laat ik mijzelf eerst even voorstellen. Ik ben Anne, net afgestudeerd en op zoek naar een prachtige baan in de kunst- & cultuursector. Al ben ik gezien de situatie ook bereid om met minder prachtig genoegen te nemen. Eerlijk gezegd zou ik al door het dolle heen zijn als mij een baan aangeboden werd waar überhaupt een salaris aan verbonden was.

Wat kan ik zeggen, c’est la vie in de kunst. Beter had ik mijn hart verpand aan accountancy…

Maar nu het toch te laat is, kan ik er beter het beste van maken! Vandaar dit blog. Hier zal ik jullie verblijden met de prachtigste kunst, de wildste verhalen en spotten met de pijnlijkheid van het bestaan als werkzoekende.