Mark Rothko

Plaats een reactie
Beeldende Kunst

Het was een langverwachte gebeurtenis: Mark Rothko in Den Haag. Eindelijk na 40 jaar, zo las de site van het Gemeentemuseum. Het publiek had duidelijk ook gewacht op dit moment. Zelfs nog enkele weken na de opening stond ik op een doordeweekse dag buiten op de stoep te wachten. In de regen.

Leuk voor het museum, die populariteit. Alleen soms wat nadelig voor de bezoekers zelf. Want het werk van Rothko bekijk je niet, dat beleef je. Eén op één. Maar zelfs deze kleine onvolkomenheid kon de pret niet drukken. Een paar maanden terug had ik namelijk voor het eerst oog in oog gestaan met een echte Rothko (↓), en keek uit naar een volgende ontmoeting.

In juni belandde ik in het Tate Modern in Londen per ongeluk in een zaaltje dat gevuld was met Rothko’s enorme doeken. De werken in kwestie waren de Seagram Murals, die de kunstenaar in een onbezonnen moment beloofde te maken voor het restaurant van het New Yorkse Four Seasons Hotel. Maar Rothko kreeg al snel spijt van de toezegging, en probeerde zijn kapitalistische bevlieging recht te breien door de schilderijen zo lelijk mogelijk te maken. Op zijn palet mengde hij vieze bruine kleuren die de eetlust van de restaurantbezoekers wel moest ontnemen. Gelukkig kreeg Rothko spoedig spijt, en besloot de gehele deal af te blazen. De reeds afgeronde werken gingen uiteindelijk de kunstgeschiedenis in onder de naam van de aanvankelijke thuisbasis: het Seagram-gebouw.

Dit verhaal nam mij bijzonder in voor de persoon achter de kunstenaar. Rothko bezat passie en hield er sterke overtuigingen op na; en zelfs wanneer hij iets lelijk probeerde te maken, was het nog steeds betoverend. Wat een man, wat een kunstenaar. Een betere reden kun je bijna niet bedenken om naar Den Haag te togen, waar ook enkele van de Seagram Murals worden getoond.

Als je zijn werk nog nooit in het echt hebt gezien zul je wellicht nog wat sceptisch zijn. Het gaat immers gewoon om grote kleurvlakken, toch? Nee dus. Rothko bouwde zijn schilderijen laag voor laag op. Hij mengde geen kleuren, maar construeerde deze gaandeweg in het proces. Hierdoor zijn de doeken dieper, helderder en duisterder dan je thuis of achter je laptop ooit zou kunnen vermoeden. Zijn kleuren zuigen je op en nemen je emoties over. Je ziet het werk niet meer, je voelt het alleen nog maar. Hoe lichter de kleurschakering hoe prettiger, hoe donkerder…

Mark Rothko zei ooit zelf dat zijn werk een spirituele lading bezat. Ikzelf ben niet bijzonder spiritueel aangelegd, maar als ik voor zijn doeken sta, begrijp ik wat hij daarmee bedoeld moet hebben. Dus ga naar het Gemeentemuseum en ervaar het zelf.

Mark Rothko – Gemeentemuseum Den Haag, tot en met 3 maart 2015

p.s. de afgebeelde werken zijn Mark Rothko’s mural no. 4 (1958) en no. 8 (1949).

Advertenties

The Author

Ik ben Anne. Jong, ambitieus en met een passie voor kunst. Gewapend met mijn notitieboek en camera ga ik op zoek naar inspirerende kunst en leuke verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s