Marlene Dumas

Plaats een reactie
Beeldende Kunst

Onlangs bezocht ik de overzichtstentoonstelling van Marlene Dumas in het Stedelijk Museum Amsterdam. Eerlijk gezegd ben ik nooit een grote fan geweest. Maar na alle aandacht in de media en mijn veranderende smaak (beginnende ouderdom ongetwijfeld), besloot ik een nieuwe poging te wagen.

Het bezoek beloofde in ieder geval al vroeg op de dag memorabel te worden. Nadat ik in Utrecht op de trein was gestapt, bekroop mij het gevoel dat ik iets was vergeten. Namelijk om het gas uit te zetten. Dus ter hoogte van Amstel snelde ik de wagon uit en sprong op de eerste trein terug. Eenmaal terug thuis bleek het vals alarm te zijn. Uiteraard. Maar beter neurotisch dan dakloos.

Ongeveer een uur later was ik dan toch eindelijk in het Stedelijk geraakt. Het spektakel kon beginnen! De halve bovenverdieping van het museum was vrijgemaakt voor het werk van Dumas. Onder het thema The image as burden werden hoogtepunten getoond uit haar oeuvre – dat zo’n veertig jaar bestrijkt.

De thematiek was divers, aldus het begeleidende pamflet. Maar het werk van Dumas was dat in visueel opzicht minder. Haar oeuvre kan gemakkelijk worden afgedaan als een verzameling van naakte lichamen en portretten. Uiteraard ga ik dan geheel voorbij aan de inhoud; aan de zware, en soms ook beladen, thema’s die Dumas in haar werk aansnijdt. Denk bijvoorbeeld aan haar verbeelding van misdadigers en prostituees. Maar juist doordat de donkere zijde van de samenleving telkens terugkeert in haar werk lijkt het soms een karikatuur van zichzelf te worden.

Ook haar stijl loopt dit gevaar. Vermoedelijk komt dit mede door Dumas’ werkwijze. Zij werkt namelijk vanuit de hedendaagse beeldcultuur, en veel van haar werken zijn gebaseerd op foto’s uit de media. Juist door deze vertolking van ‘objectieve’ beelden is het persoonlijke ver te zoeken. Want hoewel je de toets van Dumas van verre herkent, geldt dit ook voor de afwezigheid van de kunstenaar zelf in haar werk. Het is leeg, onpersoonlijk. Een portret dat Dumas schilderde van zangeres Amy Winehouse kan beschouwd worden als de apotheose van deze angst.

Maar het hangt natuurlijk van de toeschouwer af wat hij of zij ziet. En gezien de mate van faam die Marlene Dumas verworven heeft, behoort mijn mening vermoedelijk tot een niche. Dus waag eens een tripje naar het Stedelijk, en beslis zelf. Bij tegenvallende resultaten kan ik een aansluitend bezoek aan FOAM aanraden. Dit zal de gemoederen zeker sussen.

Marlene Dumas, The image as burden – te zien in het Stedelijk Museum Amsterdam t/m 4 januari 2015.

Advertenties

The Author

Ik ben Anne. Jong, ambitieus en met een passie voor kunst. Gewapend met mijn notitieboek en camera ga ik op zoek naar inspirerende kunst en leuke verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s